MUZIEK AAN TAFEL

MUZIEK AAN TAFEL, de nieuwe ‘tak’ van MUZIEK AAN BED, is nu 10 maanden van start. We spelen in zes verschillende geriatrie-instellingen, verspreid over het hele land. MUZIEK AAN TAFEL is een pilot. We vragen daarom ook feedback van het begeleidend personeel, bezoeken een instelling elke keer met hetzelfde duo en spelen elke keer in dezelfde drie huiskamers.

Mariëtte speelt met Rivke in Bruggerbosch in Enschede en met Tjakina bij Amsta Oost in Amsterdam. Deze instellingen zijn heel verschillend en hebben elk een eigen dynamiek: Enschede is wat gemoedelijker en vrijwel alle bewoners komen uit de directe omgeving;  Amsterdam is wat drukker en heeft  – naast de ras Amsterdammers  –  bewoners uit alle windstreken.
De reacties op de muziek laten in Enschede soms even op zich wachten, terwijl er in Amsterdam soms zelfs al (luidkeels) gereageerd wordt voordat we beginnen met spelen. Gelukkig zijn de overeenkomsten nog veel groter en treffender: na de tweede keer ergens gespeeld te hebben, is er duidelijk herkenning en blijdschap als de twee ‘dames van de muziek’ weer komen in hun ‘schattige’ (haha…) rode outfit. Bewoners geven sneller aan wat ze zelf mooi vinden, maar reageren ook directer als het ze niet bevalt.
Een mevrouw in Enschede, die niet zo vaak meer naar de huiskamer komt, en voor wie we dus aan bed spelen, mompelt de eerste keer dat ze het zo ‘zwaar’ vindt. Ze bedoelt de klank van de cello, zo begrijpen we als we ernaar vragen. En als we daarna iets lichters in het hogere register spelen, luistert ze weliswaar aandachtig, maar moppert daarna “noa, ik ben er nie kapot van”. We aarzelen of we de volgende keer weer voor haar zullen spelen, maar besluiten het toch te doen. We beginnen met een liedje en dat blijkt een schot in de roos. Ze zingt het refrein mee en als we aan het eind vragen of we nog eens mogen komen, zegt ze “joa, dâ mag wa”. Het grootste compliment in het (noord-)oosten!
Een andere mevrouw zegt bijna niets, maar beweegt haar handen op een prachtige expressieve manier, alsof ze piano speelt en soms dirigeert. Ze sluit daarbij haar ogen en geniet zichtbaar enorm van de muziek.
In Amsterdam treffen we een meneer die vroeger viool heeft gespeeld. Hij is erg in de war maar glimlacht zodra hij de klank van de cello hoort. Na het spelen gaan we met de cello naar hem toe en houden die voor hem vast, zodat hij er zelf op kan strijken. Hij glundert als hij na een paar keer proberen een mooie klank aan de cello weet te ontlokken. Als we weer bij hem terugkomen, zit hij in zijn stoel te dutten; hij wordt niet wakker als we tegen hem praten. Maar als we beginnen te spelen gaat zijn hoofd met een ruk omhoog  – zijn ogen beginnen te stralen. Hij kijkt en luistert gretig en knikt zacht mee met de muziek. Het zelf spelen lukt deze keer jammer genoeg niet zo goed. Als we de volgende keer weer komen te spelen, horen we dat deze meneer de vorige dag is overleden. We hopen hem een beetje vreugde gebracht te hebben met onze muziek.
Een andere mevrouw verblijft nog maar sinds kort in het verpleeghuis en zit wat onwennig aan de huiskamertafel. Als we gaan spelen legt zij haar hoofd op haar armen en verstopt haar gezicht. We vragen ons af of we misschien zachter moeten spelen of stoppen. Maar opeens klinkt van onder haar armen loepzuiver ‘ L’amour, l’amour’ – ze zingt prachtig mee met onze Habanera uit Carmen.
In de derde huiskamer zit een Amsterdammer met een prachtige stem. Hij zingt graag uit volle borst mee, vooral met het Amsterdamse repertoire. Maar ook als wij aria’s spelen zingt hij de melodie moeiteloos mee. Hij vertelt dat vroeger op zijn school tijdens de weekopening altijd werd gezongen: “dat was heel normaal in die tijd, je kende al die muziek.” Hij omhelst ons hartelijk als we afscheid nemen – “tot volgende maand hè dames!”

Over de auteur: MUZIEK AAN BED

MUZIEK AAN BED is een muzikale, mobiele act waarbij één cello met vier handen en twee stokken bespeeld wordt: duetten op één cello. Het is een kort, exclusief en persoonlijk optreden waarbij MUZIEK AAN BED tot aan een kinderziekenhuis-bed komt. Kwetsbare kinderen maken op een originele manier kennis met klassieke muziek en cello.

Laat een bericht achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.