De drie nieuwe cellisten stellen zich voor

Het team bestaat inmiddels uit negen cellisten, tijd om de drie nieuwste cellisten zich voor te laten stellen!

Hoe een bleek kindje, dat stil in zijn bed ligt, opbloeit…

Ellis Moorman

‘Mij is gevraagd om een stukje te schrijven omdat ik een van de nieuwe cellistes ben. Nieuw zijn betekent een keuze vóór iets maken, ergens in stappen. Dat heb ik gedaan. Met deze super toffe vrouwen meewerken aan iets lichts in een soms pijnlijke wereld, dat wilde ik.
Dus… dertig stukken uit mijn hoofd geleerd, geen gemakkelijke taak voor een wat oudere hersenpan. Eigenlijk opnieuw cello leren spelen, zo had ik het echt nog nóóit gedaan. Wat doe je als opeens naast een heel ziek kind zit, een oude man zonder stem die zachtjes begint te huilen van ontroering tijdens het spelen van Let it be van de Beatles?
Ik weet het niet, ik hou een hand vast, speel wat zachter of juist vrolijker, pink een traantje weg als ik naar huis rijd.
Wat ik wel heel zeker weet, omdat ik het zie, is dat we even een wereldje scheppen waarin er even niet gevochten hoeft te worden tegen of voor iets, maar waar veel gewoon mag zijn. Het verdriet, de lach, de heimwee, het vrolijke, het onzinnige, het speelse, het wonder mooie.
Dat kan muziek zonder woorden, en dat wilde ik nog even zeggen, ik voel me heel dankbaar, dankjewel, Ellis.’

Chieko Donker Duyvis

Hoi, ik ben Chieko, één van de nieuwe cellisten bij Muziek aan Bed. Spelen voor kwetsbare mensen in ziekenhuizen vind ik een van de mooiste dingen die er zijn, omdat op dat soort momenten muziek een onvoorstelbare kracht heeft. In mijn inwerktraject bij deze fantastische groep cellisten heb ik gezien hoe muziek pijn bij ernstig zieke mensen verzacht, hoe een dementerende man die onrustig zit te woelen en hoesten compleet kan ontspannen bij een rustig Bachje. Of hoe een bleek kindje dat stil in zijn bed ligt opbloeit terwijl we een kinderliedje voor hem spelen en als we klaar zijn met een brede grijns en twinkelende oogjes vraagt om nog zo’n leuk liedje en of we alsjeblieft de hele dag kunnen blijven. Werken voor muziek aan bed is zo bijzonder omdat je zo dicht bij je publiek komt en je samen in een kleine ziekenhuiskamer een muzikale reis maakt, dat is iets wat zo persoonlijk en intiem is dat het je echt diep raakt.

Spelen bij Muziek aan bed maakt mij een rijk mens, omdat ik het gevoel heb dat er iets ontzettend waardevols gebeurt als we voor deze mensen spelen. Ik ga daarom altijd met een enorm dankbaar en gelukkig gevoel weg na elk MaB optreden, met zo veel plezier naar je werk gaan is echt een droom die uitkomt voor mij.’

Willemijn Knödler

‘Hallo iedereen! Ik ben Willemijn, één van de nieuwe cellisten bij Muziek Aan Bed. Na een vrij intensieve en ongelooflijk fijne inwerkperiode, mag ik me met trots bij de MAB-familie voegen en mag ik ‘los’ in de ziekenhuizen. Spelen bij Muziek Aan Bed is voor mij een behoorlijk vanzelfsprekende carrière-move: ik houd enorm van cellospelen en het liefst op een zo’n creatief mogelijke manier, ik houd van hechte groepen van mensen met een missie en passie, én ik houd er al helemaal van om mensen op hun gemakt te stellen en zich beter te laten voelen. Ik ben een enorme geluksvogel, want dit komt allemaal samen bij Muziek Aan Bed en dit is dus de perfecte aanvulling op mijn andere werkzaamheden.
Ik ben al in een aantal ziekenhuizen geweest om voor het echie te spelen en kijk er enorm naar uit om ook andere instellingen te bezoeken en ze beter te leren kennen. De, nu al onvergetelijke, reacties van (zeer ernstig) zieke babies, kinderen, (dementerende) volwassenen en hun naasten zorgen elke keer weer voor optimisme, ontroering en bezinning. Alsof ik elke week mag trakteren: wat muziek al die jaren voor mij al deed kan ik nu eindelijk uitdelen, een stekje van de mooiste plant ter wereld bij iedereen achterlaten.’