Afleiding en ontspanning

Ervaar meer Muziek aan Bed

Wanneer we tijdens een optreden filmen of fotograferen, dan doen we dat met een speciaal team. Zorgvuldig. Want we willen niet dat het moment voor de patiënt of de familie verstoord wordt. Op dit deel van onze site en op Facebook geven we u een inkijkje in ons werk. Word ook donateur! Of laat een recensie achter als u ons heeft ervaren.

Ervaringen in een ziekenhuis in Groningen, zomaar een vrijdagmorgen met MUZIEK AAN BED

Een medewerkster in het ziekenhuis komt al langs als we nog aan het inspelen zijn. ‘Wat is dít leuk, ik word er helemaal warm van! Kunnen jullie hier vaker komen?.’

Naast het ziekenhuisbed van hun oma zitten twee jongetjes, bij pappa en mamma op schoot. Als de twee cellistes  vragen of ze een stukje mogen spelen, vinden ze dat allemaal een goed idee. De eerste maten van Buurman en Buurman roepen meteen een glimlach op, en verbazing bij het kleinste jongetje. Hoe kan dat nou? Hij kent die muziek en toch klinkt het anders. Oma geniet zichtbaar van de vrolijkheid bij haar bed.

Wanneer we een stukje Summertime  spelen, breekt er langzaam een glimlach door bij de vrouw in het bed. Ze sluit haar ogen, haar gezicht wordt glad. Haar voet onder de dekens beweegt mee. Als we klaar zijn een voorzichtig applausje – op haar hand zit het infuus. ‘Met zo’n verrassing mag je vaker langskomen’.

Verderop in een kamer neuriet iemand ons hele stuk uit de opera Carmen mee: ‘Ik zat vroeger bij de zangvereniging, en ik geniet hier zó van!’.

De vrouw moet denken aan zigeunermuziek, als we voor haar spelen. Ze klapt zachtjes mee, en krijgt er zelfs een beetje kippenvel van. ‘Kijk nou toch, wat prachtig, dankjewel!’

Twee mannen grijnzen als kwajongens bij ons Beatle-nummer en blijven ‘We want more!’ roepen. Van ons volgende gekke lied rollen ze zowat hun bed uit.

De man die vandaag eigenlijk heel chagrijnig was,  bedenkt zich en wil toch wel die twee dames met de cello aan zijn bed. Na een stukje Bolero breekt ook bij hem de zon door.

Verderop in de gang zit een man naar klassieke muziek te luisteren. Maar voor live mag dat geluid best even uit. Na de eerste maat weet hij al dat dit de symfonie nummer 40 van Mozart is. Halverwege merkt hij op dat we een stukje overslaan. Maar het geeft niet. Zijn ogen stralen.

Op de afdeling geriatrie

De man zit met gebogen hoofd in de stoel naast zijn bed, rusteloze handen om de leuningen. Hij knikt, als we vragen of we mogen spelen. Wanneer de muziek klinkt, worden zijn handen langzaam rustiger, zijn hoofd gaat omhoog, we krijgen een heldere blik. ‘Mooi!’ zegt hij.

Deel uw ervaring

Laat hier uw gegevens achter met uw reactie.